Για το χειρότερο όνειρο...

Σε ένα δωμάτιο η ελπίδα χάθηκε.

Χάθηκε μαζί με την πόρτα που έκλεισε αργά.

Φώναζες για να ακουστείς αλλά τελικά κανείς δεν έπρεπε να ακούσει την φωνή σου.

Χτύπησες το χέρι στην πόρτα και η πόρτα κλείδωσε.

Κλειδώθηκε η ελπίδα πίσω από μία πόρτα.

Κι όσο κι αν χτύπαγες δεν άνοιγε,όσο κι αν παρακαλούσες δεν άνοιγε η πόρτα και η ελπίδα έμενε κλειδωμένη.

Αν βέβαια η ελπίδα ήταν εκεί μέσα.

Και βγήκες έξω.

Άφησες την πόρτα κλειδωμένη και βγήκες έξω.

Έτρεχες με τρόμο δίπλα στην παραλία και δεν έβλεπες κανέναν.

Κάνεις δεν υπήρχε εκεί γύρω όμως άκουγες φωνές και κλάματα και άκουγες και ένα παιδί να φωνάζει πως πονάει.

Έκανες ησυχία μην σ'ακούσει κανείς. Μην σε βρουν και χαθείς.

Και φοβόσουν πολύ. Φοβόσουν το άδικο, φοβόσουν το αύριο και αν θα υπήρχε αύριο.

Φώναξες δυνατά. Ας σε βρουν. Δεν σε νοιάζει πια.

Αφού η ελπίδα έμεινε κλειδωμένη σε κείνο το σπίτι.

Κι όμως κανείς δεν ήρθε. Δεν έμεινε κανείς.

Η αδικία κατέστρεψε ο,τι μπορούσε να σ'αγγίξει. 

Γύρισες στο δωμάτιο τρέχοντας και έμεινες εκεί μέχρι το τέλος