Τα αυτοκίνητα

Μερικές random σκέψεις μου......


Για ακόμα μία φορά μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Κάτι καθόλου καινούριο για μένα. Κοιτάζω διάφορες σελίδες που φαίνεται να μην τελειώνουν ποτέ. Αλλά όσες κι αν διαβάσω δεν φαίνεται αυτές να καλύπτουν το κενό που νιώθω.

Απ'έξω ακούω τα αυτοκίνητα να περνάνε κι αυτός ο κατα τ'άλλα εκνευριστικός ήχος μοιάζει να με ηρεμεί τώρα. Πέρνάνε τα αυτοκίνητα απ'έξω πότε πιο συχνά και πότε αραιώνουν. Μερικές φορές περνάει πολύ ώρα μέχρι να ακούσω έστω ένα μηχανάκι.

Μα πως είναι δυνατόν αυτά τα αυτοκίνητα να μην μου θυμίζουν τις ευχάριστες στιγμές στην ζωή μας που περνάνε όπως περνάνε τα αυτοκίνητα κάτω στον δρόμο; Άλλες φορές έρχονται αραιά και που και άλλες και άλλες φορές χάνονται. Κάποιες άλλες φορές οι ευχάριστες στιγμές παύουν να είναι απλά στιγμές και γίνονται μία άμορφη μάζα ευχαρίστησης. Όπως εκείνες τις ώρες με την πολλή κίνηση που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον ήχο ενός αμαξιού από τον ήχο του άλλου.

Με τρομάζουν αυτές οι στιγμές. Όχι οι στιγμές που έχει κίνηση στον δρόμο. Οι άλλες οι στιγμές, εκείνες που η ευχαρίστηση και η ευτυχία κινούνται γύρω μου σαν μανιακές. Τόσο πολύ που νιώθω να με κοροιδεύουν γιατί δεν μπορεί να αξίζω τόση ευτυχία.Παραπονιέμαι για εκείνες τις στιγμές; Αχ,πόσο αχάριστη... Δεν είναι όμως παράπονο για την ευτυχία αυτή καθ'αυτή. Είναι παράπονο για τον φόβο που πάντα τις συνοδεύει εκείνες τις στιγμές.

Η απόλυτη ευτυχία με φοβίζει. Αυτός ο φόβος δεν είναι όμως έντονος για να προσπαθήσω να τον διώξω. Ακολουθεί όλες τις ευχάριστες στιγμές μου κρυμένος και εμφανίζεται κάθε βραδύ πριν κοιμηθώ για να μην αφήσει τον ύπνο να με πάρει όταν θα χαμογελάω. Και τότε φοβάμαι μήπως χάσω εκείνη την ευτυχία. Φοβάμαι μήπως κάποιο λεπτό όλα όσα έχω και όσα συναισθήματα νιώθω χαθούν. Φοβάμαι μήπως κάποιος κλείσει τον δρόμο και τα αμάξια σταματήσουν να περνάνε πια.

Και η αιώνια απορία... Τελικά τι είναι χειρότερο, να μην έχεις νιώσει ποτέ ευτυχισμένος στην ζωή σου ή τελικά να κλείσει εκείνος ο δρόμος που ήταν πάντα ανοιχτός για να περνάνε όλες οι ευτυχισμένες στιγμές σαν τα αυτοκίνητα; Γιατί ο δρόμος κάποια στιγμή θα κλείσει. Φαίνεται σχεδόν σίγουρο. Γιατί ένας μικρός δρόμος είναι κι αυτός. Ασήμαντος. Κάποιο σημείο τους θα φθαρεί, θα θα σπάσει ή θα βουλιάξει. Τότε θα κλείσει ο δρόμος και τίποτα δεν θα περνάει από εκεί.

Εκτός φυσικά αν κάποιος ενδιαφερθεί να φτιάξει αυτόν τον χαλασμένο δρόμο. Γιατί φυσικά ο δρόμος δεν θα φτιάξει από μόνος του. Δεν θα γίνει κάποιο ουράνιο θαύμα και ούτε θα υπάρχει κάποιος θεός να τον ασφαλτοστρώσει. Ενδιαφέρεται όμως κανείς να τον φτιάξει τον δρόμο; Εκτός από εσένα είναι κάποιος άλλος που θα έδινε χρόνο από την ζωή του για να ασχοληθεί με αυτόν τον δρόμο; Ακόμα κι εσύ, θα σπαταλούσες καθόλου χρόνο και πολύ κόπο για να φτιάξεις εκείνο τον δρόμο;

Αν έχεις άτομα μαζί σου να φτιάξετε μαζί τον δρόμο τότε θα φτιαχτεί ο δρόμος. Αν όμως πρέπει να τον φτιάξεις μόνος σου, γιατί δεν άφησες ποτέ κανέναν να καταλάβει ότι ο δρόμος πρέπει να φτιαχτεί και κανείς δεν το μάντεψε, θα πάρει χρόνο μέχρι να φτιαχτεί ξανά ο δρόμος. Όταν τελικά τα καταφέρεις, ανάλογα με το πόσο καλή δουλειά έγινε ο δρόμος θα μείνει ανοιχτός για να περνάνε τα αυτοκίνητα και δεν θα κλείσει ξανά. Ίσως βέβαια να μην είναι ομάλός με κίνδυνο τα αυτοκίνητα να πάθουν ζημιές και να περάσουν κάτω από το σπίτι σου χτυπημένα αλλά θα περάσουν και αυτό έχει σημασία.

Έλεγα πως εκείνες οι ευτυχισμένες στιγμές με φοβίζουν γιατί μπορεί να χαθούν και αναρωτιόμουν μήπως είναι καλύτερο να μην έχει βιώσει κανείς την ευτυχία για να μην πληγωθεί όταν χαθεί. Τώρα νιώθω πως αναρωτιόμουν αν είναι καλύτερα να κρατάς κλειστό τον δρόμο ακόμα και αν είναι σε καλή κατάσταση και τα αμάξιανα μην μπορούν να περνάνε. Τώρα νομίζω πως αυτό το ερωτημά μου ήταν χαζό.